¿Sede de aventura ou qué?

Rogelio Estévez Cambra
O 24 de xuño fixo 73 anos da súa morte, e como sobriño neto, quero lembralo. O merece Rogelio Estévez Cambra, buscador do pan de cada día e revolucionario de “salón”, tivo a virtude de empapar a súa vida, desde os 16 anos, quizais uns poucos mais, do misterio, xa antes de vir o mundo. Así foi. Sabido é que naceu do ventre da súa nai Pilar Rivas, o 27 de setembro de 1.866, no Casco, de Fornelos da Ribeira do concello de Salvaterra de Miño, capital dos viños do Condado.

O que non me resulta obvio e cal da parella habitual ostentaba a responsabilidade paterna. As voces mais atrevidas declaran que semellante honra recae sobre a figura da súa nai, que soñaba con ver a un futuro “ministro del Señor”. E así, os 16 ou 18 anos, sente a necesidade, unha vez mais, de “liberarse” da escravitude da que se sinte vítima e somerxerse no mundo da emigración a República Argentina, e aparece por primeira vez como hospede do seu tío José María Cambra e Rivas, cura párroco de El Azul aínda por pouco tempo. ¡Estaba claro!

No ano 1881 Rogelio Estévez Cambra, decídese arrastrar pola chamada “ aventura” que dende facía tempo martillaba o seu espírito e se embarca no vapor Valparaiso rumbo a Argentina. En 1.884 acede a ser “escribano”, cando a pobreza vólvelle a impor un xiro importante na súa vida. O final o mais valioso que encontrou foi “encontrarse a si mesmo”, disto ninguén fala, todos pensaban e cada un obtén a súa verdadeira perspectiva. Aínda non cheo os bolsos de ouro, Rogelio Estévez Cambra logrou unha fonte de inspiración inimaxinable.

No último ano en que contrae matrimonio coa súa dona Herminia Strini Taylor, afronta súa “aventura” demostrando seu desprezo a unha sociedade que o desgustaba, e cando falecida esta, visita a súa terra nai, o reciben como figura importante, tanto polo seu traballo de funcionario público argentino, cómo tamén, polo seu afán de “creador de cultura”.

O que mais me encheu de el, é que, da oportunidade que tivo de facer “fortuna” a fixo e devolveulla a quen lla deu, en forma de “creación para ben de todos”, falecendo no ano de 1.939, probe pero rico de satisfacción do ben feito, que non e pouco. Unha vez mais hónrame a súa presenza.

Anuncios

Responder

Por favor, inicia sesión con uno de estos métodos para publicar tu comentario:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.