Os vellos e o mar

Bernardino GrañaÉ unha historia de Bernardino Graña que dende Cangas do Morrazo en 1.965 nos deleita na revista Vieiros do Padroado da Cultura Galega de México.

Nese fermosa historia de “Os vellos e o mar”, fálanos de Bolito Lasandro que era un home moi bo e moi disposto a todo recreándonos con un diálogo no que pretendía que “bolito” abanara no colo coma si fora unha nena do peito a… Porque sendo tan xanciño, tan parvo, o fora tamén pola “bolita” quen lle mandou botar pola fiestra.

O tema é, que se lle meteu na cachola nos últimos anos que ia a morrer e que a súa nai dende o fondo do mar…

Pero non. A miña bisavoa, a probe, dicía Bernardino Graña, tamén tivera unha mala morte. O seu home era naseiro. Saía tódalas tardiñas coas súas nasas para o mar a pescar nécoras ou camaróns, ou o que cadrara. É sempre volvía o levantarse o día, cando comezaba a clarear …

É, unha noite a coitada da bolita Belisaria, que seica era algo sonámbula as tantas da madrugada, pouco antes de vir do mar, soñou que el chegaba coa pesca e que a chamaba dende a praia e, atormentada como estaba ergueuse, e foi é abriu a porta talmente como si estivera esperta, é saíu e foi contra as pedras, da beira do mar…

É ¿caìu?
– Sí.
É foi as pedras e ¡plás! chuflouse no mar. É aínda, como di Bernardino Graña, que o frío da auga a espertou e deu berros que os veciños sentiron, segundo me contaron mais tarde.

¡Cala é non sexas parva! ¿Queres que morra seguiña coma un garabizo? ¿Non si?

Pasou o tempo. Sentíase cantar os paxariños nos eucaliptos o pe do mar. O mar víase as veces azul, outras veces ferrento e negro, igual que o ceo, segundo pasaran nubes ou non. É Bolito o probe, tivo que collela en brazos unha vez mais, por facerlle o capucho e tivo que saír con ela da casa en pleno día. ¿Sabedes a quen colleu nos brazos? pregunto eu.

É, si que Bolito, como digo, faise con ela nos brazos pola escaleira exterior de pedra levouna moi ben levada case que abaixo de todo.

Vello é desquiciado Bolita pola perda da motora. Coidamos que morrera. Non, pero non cando volveron as chuvias; volveron a darlle o Bolito arroutadas das súas.

Hasta que unha noite ergueuse da cama en calzóns cunhas voces que caía o faiado e foise a todo correr contra unha fiestra berrando como si o perseguían cans da rabia. E Bolita aínda se ergueu e foi atrás do “bolita” para agarralo.

¡Salvade a miña vida! ¡Salvade a miña vida! É con isto ¡bufaba! Dun chimpo botoume de cabeza pola fiestra.

É como di Bernardino Graña de Cangas do Morrazo, ¡É morreu!

Deixar unha resposta

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.