Polas montañas e terras silvestres (V)

Iglesia de San Juan de FornelosAtrás foi quedando o fogar, o meu fogar de neno,é o habitáculo de Lameiro,para emprender unha nova andaina polo Cimadevila, non sen antes na Laxe, saudar a Lecio, na Loña a Maruxa Castro Estévez e lembrar os pais, a Manuel de Concha, Manuel Castro Represas,a Concha, Carmen Estévez, os Estévez Estévez, Gil Pino, González Alonso, González Gómez, González Piñeira, González Rodríguez, Martínez Grandal é Martínez Martínez.

Fomos ben recibidos por todos eles, é encamiñámonos, a A Costa, onde atopamos a Vilas González.

Na Cruz, xa dixemos todo; cruce de camiños,onde non atopamos a ninguén.

Xa no “Enxembre” o parecer “ensemblamos” do francés, memorizamos cos veciños Carballo Merino, Esteban Angosto, Estévez Domínguez, Estévez Estévez, Iglesias Rodríguez, Rodríguez González é Rodríguez Martínez, antes de dirixirnos a Fraga; aquela Fraga de moitos árbores é mato groso, que se dicía. Aquí Márquez Outerelo, Martínez González e Martínez Rodríguez, nos falaron de tempos pasados.

En As Fraguiñas, capital da parroquia e centro parroquial coa igrexa de San Xoán, é derivada de fraga, espesa é con penedos, pero en pequeno, tivemos a sorte virtualmente de falar con Rodríguez Bernárdez, Rodríguez González é Zúñiga Trigo na “tenda de Guillade”, mentres que na porta descansaba Lameiro coas patas mancadas de tanto andar.

En Goiende, lembramos as historias contadas en outros apartados.É por seguir a liña, da Loña, A Mámoa, en Martín, lembramos a Pepita de Caneiras coa súa célebre tenda é despedímonos de González Porto.

No Oural, o pe do Campo de fútbol, falamos con Cambra Álvarez é Groba Piñeiro.

Na Pedra Piñeira, visitamos a Castro González, Domínguez Domínguez é Domínguez Oxea.

No Rañe, fixemos parada no eido de Michael Skinnner, fillo dunha Álvarez Queimadelos, é ademais, non deixamos de velos veciños,Domínguez Martínez, Martínez Araúxo,Martínez Vidal e Rodríguez Bernárdez.

No O Rebaído, non atopamos a ninguén.

No Sáa, a sorte nos acompañou con Iglesias Núñez.

Na A Seariña, pasamos de largo, como quen non quere a cousa.

É na A Xesteira, como remate final, fomos acollidos por García Souto e Iglesias Otero, que moito agradecemos.

Que non pensen os meus veciños que me esquezo dos outros mais, como Yolanda Ocampo Garrido a que dende aquí lle mando unha preta. É que serve de punto final.

Responder

Por favor, inicia sesión con uno de estos métodos para publicar tu comentario:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s

Este sitio usa Akismet para reducir el spam. Aprende cómo se procesan los datos de tus comentarios .