Os silencios do rapaciño de Fornelos

escola louridoDedicado os meniños da escola infantil de As Fraguiñas. Entre os Silencios do Rapaciño de Fornelos da Ribeira, estaban os silencios das outras terras do mundo. Todo era silencio, pensaba. Moito antes de que a especie humana aparecera é as cousas do mundo se expresaran en silencio.

Os paxariños que tanto gustaba falar deles, nada dicían o facelo en silencio. Incluso, hoxe, as cousas seguen expresándose en silencio; un moble non di si é de castaño ou non, senón que se manifesta silenciosamente. Non di nada, non fala.

Nos Silencios do Rapaciño, pensou que, no principio, antes que Fornelos fora fornelos, xa existía o río Tea quen lanzaba o seus chorros regando os campos, é os lobos é zorros, na soidade da terra que os peneiraba co vento.

É mais, pensaba dos Silencios o Rapaciño, o afondar aínda mais, nos silencios, e a verba lle daba valor a verdade obtendo unha entoación das xentes que lle outorgaba unha expresión en silencio. Nos Silencios do Rapaciño, un día xa moi distante, aparecera Adán, partido en dous, para rachalo silencio. Nacera Eva.

Nos Silencios do Rapaciño, escoitaba tamén os silencios das cousas; é o que se dicían era a través do silencio.

Nos Silencios do Rapaciño, escoitaba despois dun longo proceso o final puido dicir: Raposiña, herba, río; é neste entón, Os Silencios do Rapaciño descubriu o home que viña o mundo para a continuidade da especie.

Os Silencios do Rapaciño, tendeu a antropomorficar as cousas, é polo tanto, as verbas. O home, comparou o seu corpo co Medio Ambiente, deulle nome as cousas e dixo: Velaí vai é velaí vai a auga polo río. . . E como esta, construíu outras frases que veñen de moi de lonxe, de outras verbas
e de outras combinacións,. . .

Os Silencios do Rapaciño, dixo o baixar pola costa do Coto de Sá, que o faría vestido ata chegar As Fraguiñas que daquela aínda non existía; descubría unha pedra de mineral que levaba vida espiritual é supoñía para el, un alma. Dende logo que as fórmulas verbais mais antigas eran a de estar xuntos Adán e Eva, é ámbolos dous, foron nomeando as cousas.

Os Silencios do Rapaciño, non houberan elixido a verba por si, senón, que lle fora dada fai moitos séculos., mentres a súa vida era primitiva, vivía do seu arredor, e convivía coas demais cousas. É a vida das cousas tiñan dobre movemento para que foran mais aló. De tal forma que as cousas se correspondían unhas con outras.

Nos Silencios do Rapaciño, imaxinaba lobos, cabalos, cabras, ovellas, que ían e viñan dun lugar para outro, que respondería o concepto moderno é pragmático da relación home – muller, é ámbito.

Nos Silencios do Rapaciño, supuña a función primeira Adán – Eva, home muller, escoitando as cousas é nomealas. Primeiro principio do Planeta Azul, convir implícito entre o mundo e o ser humano, animais é plantas. . . que foron nomeando.

Nos Silencios do Rapaciño, soñaba da capacidade de nomear é si lle daba dereito a apropiarse das cousas que el, ía nomeando é meditando que non era si. Isto non implicaba como o chamado home sapiens abandonara os perigos é tivera que aprender a preservar a vida coa súa especie.

Nos Silencios do Rapaciño, este deuse por crear verbas, interiorizando o mundo, e foise dando conta de que tiña unha vida interior que descubrir. É termou ante os fenómenos da natureza é supuxo a existencia de deuses. É foi a partir de aquí cando empezou a pedirlles, a temelos e a reclamarlles. É tamén foi a partir de aquí, cando empezou a falar con eles, ollando o ceo, é deulle por dominar a verticalidade da súa existencia. E a desprazarse horizontalmente sen que tivera para el, unha profunda relación coa verticalidade no cruce de ámbolos dous impulsos horizontal é vertical, deixando de ser errante, situándose nela, é no Cosmos, que supuxo que no cruce ámbalas liñas encontraban o home é a muller, con capacidade de nomear cousas do mundo con vida interiorizada, é una posición no Universo é por riba en Fornelos da Ribeira un rueiro específico da Terra.

Nos Silencios do Rapaciño, e cando adquire testemuña a vida do home e muller é do mundo.

Nos Silencios do Rapaciño, hai unha función da Terra é a súa evolución é o testemuña del. Ámbolos dous relatan os seus orixes, o testemuño relixioso, humano e natural.

Nos Silencios do Rapaciño, non se lle outorgan dereitos de apropiarse das cousas, aínda que si de preservalas conxuntamente coa especie. O nomear das cousas que agora son tamén do espírito, e levalas denominacións as escrituras a lingua, que como se sabe, foi evolucionado ata chegar as combinacións de verbas e frases formando mensaxes, nunha cultura na que se entaboa o diálogo.
É se declina despois nos Medios de Comunicación.

O poeta alemán Friedrich Holderlim é Guillerme Sampeño de quen me aproveitei, para adaptalo a miña aldea, concibían que os raios divinos iluminan os ceos é serven para escribir poesía entre o divino e humano para a comunidade. Pasando estes a propiedade comunitaria. E cando esta xa era da comunidade se convertía nun lugar común para os homes das letras.

Nos Silencios do Rapaciño, estaba a necesidade de nomear as cousas do mundo. É na nosa terra, o Día das Letras Galegas. Así que cada ano que isto sucede veñen Novas Xeracións de poetas é escritores, entre a divindade e a comunicación para que as súas letras volvan a seguinte xeración.

Nos Silencios do Rapaciño, deixa de concibir o mundo como unha entidade sagrada o cal lle implica manipulación das cousas; entende que o home se erixe como un deus é entra en competencia, xa que se sinte co dereito de apropiarse dos obxectos é así empezaron uns cantos a apropiarse do mundo é agora do Universo. Atropelo en maiúscula, e agora, o ecosistema vense perturbado cos chamados ciclos climáticos que afecta a tódalas partes do Planeta Azul.

Nos Silencios do Rapaciño, véñense dando casos a niveis megalomaníacos aconteceres coa Globalización que terminará como unha quella sen saída.

Nos Silencios do Rapaciño, se recolle o pensamento dos usuarios adictos o ordenador, que alcanza o si – no, simplifica o pensamento é deteriora o pensar nun prazo que a Humanidade terá homes mortos en vida. A vida hoxe se alonga cando se mantén unha vida intelectual é física axeitada.

En fin, Nos Silencios do Rapaciño, chegamos as diversas linguas, costumes, crenzas. . . que poden ir sendo borradas polos exércitos dos donos da Globalización. Salvo a solución de resistir o que nos fai diferentes. Polo tanto, a promoción do hábito da lectura que non sexa carne de canon; a través da alfabetización; no Silencio do Rapaciño, nace a mellor expresión do que debemos apoiar para preservala. Non so a cultura da nosa lingua, senón tamén as outras que forman o noso patrimonio é acerbo cultural. No Silencio do Rapaciño, quedan gardadas moitas cousas mais, que algún día sairán é verán a luz como este mensaxe.

Deixar unha resposta

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.