O millo no Condado e a Paradanta

millo cooperativo
Aínda que confusa a historia do millo nos nosos rueiros, foi co descubrimento de América no ano 1.492.

Dubido que fora Cristobal Colón, o encargado de traelo a península coa pataca e o tomate que transformaron os hábitos alimentarios, a economía, as xentes é ata incluso a paisaxe, no século XVIII, desterrando o chamado paínzo, a castaña é convertendo o millo, non so en dieta, senón, en xoguete dos mais cativos.

Aló, polas terras de Arbo, durante a Guerra Civil é a posguerra, a fame era a única sensación habitual aliviada polo millo é a pataca, amén do contrabando.

Fai algúns anos, recollera algunhas receitas feitas con fariña de millo, entre elas, as “Filloas douro”, preparadas coa fariña de millo, auga, sal e ovos, mais ou menos mesturado todo é na “filloeira” untada con touciño, batíase a masa é se facían as filloas.

O Pan de Broa, coa fariña de millo e centeo, xuntas; botada na artesa con auga quente e se amasaba. Se gramaba meténdoa no forno deixándoa cocer a gusto.

Coas “barbas do millo secas”, se facían infusións pro dor das vacas coa mamite.

Este histórico cereal, emigrante, chegou os nosos eidos para engrandecer a nosa rica gastronomía, é tamén a nosa cultura. Boa proba, son os numerosos campos do Condado de Salvaterra do Miño é A Paradanta, onde crece esta gramíneas que cada ano corea a paisaxe co seu cor amarelo e seu talo verde.

Partindo das antropolóxicas supersticións das nosas xentes, o millo, como todo, tiña a súa propia historia, contada sempre o redor do lume; é son moitas misteriosas historias que se foron perdendo coa desaparición dos vellos dos eidos é rueiros da terra.

Daquela había que protexerse contra todo, de aí os mitos, a lendas é crenzas, como por exemplo: “Ter terra bendita do camposanto, sal, tesoiras abertas o pé da cama”, e si queredes ata mexo de cabalo. Por si acaso.

Por terras de As Neves, concretamente en Santiago de Tortoreos, coa Santa Compaña, había que facer un círculo no chan o noso redor, ou deitarnos boca abaixo por prevención.

Todas estas e outras costumes que irán aparecendo formaban parte dunha longa fileira de hábitos que mais ou menos existiu na nosa Galicia.

Responder

Por favor, inicia sesión con uno de estos métodos para publicar tu comentario:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.