Perdidiño estou . . .

Camino Luz

Perdidiño estou a poucos quilómetros do eido de Fornelos da Ribeira, non obstante, son 37 quilómetros, a tiro de pedra.

Aló, perdido, sen drama. Alguén me encontrará. Unhas poucas voces se alzarán de todas partes do ceo, nesta noite que xa non cae. E xa son as dúas da noite, falta unha boa parte do día, para seguir perdéndome, ir correndo, por entre as pedras, polos montes sucando de fundadas, buscando por todas partes o infindo, baixo unha asombrosa mirada. Pero aquí, no camiñar, se pecha todo aínda mais.

Necesariamente neste sono, encontrei o bo camiño.

Verei a entrada das Fraguiñas, o rueiro de O Casco, o cruceiro, a capela Santa Rosa, e a entrada do eido da miña madriña.
¿Chamarei? Aínda non.

Perdido, porque tiña que decidir, case que o instante e non o fixen. Ninguén te fala. A idea se disipa. Na pegada que había deixado sobre o que e, a auga da apariencia deserta volve a subir e brila.

Cada verba, amigo, e algo obturado agora, e como unha superficie mate, sen nada que vibre: Unha pedra.

Puiden articular unha verba: A árbore.

Pero cando dixen: Árbore, con voz alta ¿Por que? A verba queda, na mente, e se queda mais pesada, como na man a chave que non xira. E a figura da árbore se racha, se fragmenta, e se volve a unir outra vez nas alturas, como cando miraba pola fiestra do meu fogar.
A cor, confinada o borde da imaxe pola fiestra. Iso que chamamos a forma.

Perdido. E as cousas acoden a todas partes, se apiñan. E algo acode. Non hai mais espazo entre eu, e a mesma cousa.

So o eido, alí, axuda a respirar aquí. E familiar, Sen embargo, a impresión que se exerce sobre o eido e enorme. Onte, normas. ¡Cantos camiños! ¡Canta tinta derramada! ¡Cantas verbas que veñen non se sabe de onde!

De lonxe viñan e non escoitaba mais que salpicaduras de sons. Lémbrome daquel paxariño que avanzaba diante min. O camiño a esquerda déixaa o sol. Alí onde está a árbore están as pedras de sempre. As vexo e lembro aqueles tempos. Son o ceo, son a terra. Son o rei, son un montón de follas secas que o vento empuxa ata a horta da madriña.

Tiña dez anos. A idade que un mira quizais as cousas sacudidas pola sombra.

Perdido! E como si se asinara o punto de fuga, e a árbore se inclinara. . . .

Alcei os ollos, entón, cando na encrucillada, o corazón latía mais forte, pensando na noite, no fogar que foi dos Cambra. Puxen os leños sobre a lareira e vin ardelo mundo. Logo, mais tarde, moito mais tarde, na miña habitación de Vigo, tomei nas mans un libro, e abracei o sono.

O ladrar do can, o pilar do sol, entre nube e nube, na tardeciña, lembraba os charcos de escolar e no porvir da vida, cando empuxaba a pluma áspera do mestre, don Xosé Álvarez.

E agora, a invisible bolboreta a luz do candil, chama no que todo comeza e alcanza o seu final.
Así e a vida, meu amigo.