Escorreito, meu amigo, escorreito

pensamento

Así, se dicía polos anos 1.940: ¡Canto lle debo o Noso Señor do Vaticano! ¡Canto…!

Vai para mais de corenta anos que me levantaron unha calumnia e para desmentila quixo o Señor Deus, do Vaticano, conservarme rexo ata a presente hora, sen que me pesen nin me fatiguen, mais da conta.

O que me botou aquela mala sona, morreu xa fai tempo. Que o Noso Señor do Vaticano, o teña na súa compaña, seguro de que estará ben. Eu, vou camiñando sen cansarme moito. El tivera descendencia e eu a pote. E para o meu consolo, o Todopoderoso agasalloume cos cariños dese fillo, como o sol, tan bo como o pan de comer. ¡Como a enxeña para acochar a este pobre vello!

Ía sendo hora do rosario, aló polos anos 40 e aínda que a xente de agora non quer perdelo tempo nestas faragulladas, os petrucios tiñan que ir cos usos dos vellos, rezando antes de cear, como xa o facían eles, mentres eu seguín o camiño dereito unhas veces, e torto outras, sen facer mal a ninguén.

Pasou o tempo, pasaron os anos e a miña madriña xa non ven, como viña, tódolos días a preguntarme se rezamos, porque xa non está (D.E.P.) ¿E a tía Pilar? Tampouco. Tamén D.E.P.

Ámbalas dúas me contaban o que lles pasara pola alma destes seres que no ceo están rogando por min, e pola tranquilidade deste home que non lle queda outro espello en quen mirarse.

Recemos. Pode ser que mentres rece esvare este meu corazón, e vaian cos painosos e avemarías os meus suspiros ata onde están os meus pais, e o Noso Señor do Vaticano, me mande a conformidade que tanta falta me fai nestes intres.
Agora debo saber por onde entrou na miña mente tanta tristura. ¿Como podería sacar do meu peito a espiña que se me cravou ata o couce?

Non, miña madriña, non. Quero que, como adulta, me conteste ante as súas mágoas. Non teña medo de que berre.

Aquel Noso Señor, que me gardou a vida ata agora, non ha de permitir que a miña vellez teña que avergoñarme de algo. E se para o castigo das miñas culpas e pecados, tivera que arrepentir me do moito que as quixen, dos mimos que me deron, estas almas que están no ceo rogando por min, non me queda outro espello en que mirarme.

¡¡Mira ti tamén miña naciña!! Baixade todos do ceo, para esnaquizalas penas antes do suíño do enzofre do mundo os vosos santos nomes, antes de embarullar as folerpas, que como frebas de liño, cobre a cabeza daquel que Deus ten nesta vida para meu agarimo, para meu amparo.

Xa vimos de enxugalas bagullas, deixando que corran ata que laven, e laven tanto, que non vexades en min si queira a lembranza de que podería arrepentir me do querer, como as quero E lembro ata a morte.

Aquela noite de inverno do ano 42, ladraba o can e petaron na porta.

Espera vou a ver quen é.
Boas noites, ¿Podo entrar?
Adiante. Entre.
E Manolo Saborido.
¿Que milagre lle trae por aquí?

Todos xa están repousando a vida eterna no Camposanto, na espera de que Deus perdoe a quen o matou, e eu, no seu nome doulle as albízaras a Manolo Saborido por toda a súa compaña. Como así foi.