¡ Hoxe, vaiche de lerias !

galicia leira

¡Canto lle debo a Natureza! Vai para mais de setenta anos que me levantaran unha calumnia, e para desmentila quixo o demo, me conservara rexo ata o presente, cos meus oitenta e sete anos enriba, sen que me pesen nin me fatiguen ¡Quen o diría!

O que me votara aquela mala sona xa está no cemiterio fai anos. Deus o teña na súa compaña.
Eu vou lembrándome do eido de Cambra, no rueiro do Casco, no Fornelos, dous meus pecados. Época do rosario, aínda que a xente de agora non queira perdelo tempo nesas pándegas, pero os vellos daquela, tiñan que ir co uso e costumes, rezando, antes de cear, por exemplo. E logo, despois, para dar as grazas. E mentres seguían ese camiño dereito e torto, non facían dano a ninguén. ¡Iso e certo!

A tía Pepita , xa non preguntaba, como tódolos días si se rezaba o rosario. Non se encontraba ben. ¿Que tiña? ¿Doíalle algo? ¿Non tiña nada? Non o sei, pero eu choraba cos ollos aburados de bágoas. ¡Que tiña a tía Pepita!

Contáranme o que lle pasara pola súa alma, que no ceo está rogando por nós. Recemos e logo direi canto o sinto; pois pode ser que mentres recemos estes painosos e avemarías, os meus suspiros cheguen a onde elas estean en paz descansando.

Pero antes, como todo neno, quería saber por onde entrara no eido a tristura. ¿Como podería rezar sen sacar primeiro do meu espírito a espiña que levaba dentro no meu peito?

Quería que me contaran a bágoas e que non tiveran medo de que eu berrara. A Natureza que me gardara a vida ata agora, non había de permitir que a miña vellez tivera que avergoñarme. E se para castigo das miñas culpas e pecados, me tivera que arrepentir do moito que as quixen, e dos mimos recibidos, arrincaría este meu corazón para tiralo os que pasaran a vida rascando a lingua e rilando a honra dos demais.

¡¡Miña nai!! ¡¡Miña naciña!! Baixe do ceo para dicirlle a este pobre fillo que antes de “enlamar” as folerpas que como frebas de liño cobren a cabeza daquel Deus ten nesta vida, para o meu agarimo, para o meu amparo, deixe que corran as bágoas ata que me lave, para dicir ¡Canto as lembro!

Era un meniño, cando me levantaron a calumnia, e hoxe non falta aínda que queira afialos dentes nos meus osos coa boa intención de entón.

Vostedes non entenden o que e sangue mol. Pois mirade: Iso e che unha nota de cal quer mala lingua que lle bota a un, sen mais fundamento que o gusto de facer mal. Chámanlle sangue mol, aquel que descende de familia na que houbo algún “gafoso”, polo que resulta que moitas familias sans de corpo e alma se ben rebaixadas no seu creto, calumniadas por xentes que revendo o mal alleo ¡Isto é o que aquí ai! Chámanse pobres de espírito, porque son parvos, e como na “cartilla” aprenderan aquelo de “Benaventurados os pobres de espírito, porque deles e o reino dos Ceos”, pensan con iso poder chegar aló, sen permiso de San Pedro. ¡Toma!

Na nosa familia nunca houbera enfermos mais que o xarampón, carafunchos, e algunha febre que se ía tan pronto sentía o cheiro das ortigas.

Afillado: Aquí che ven o padriño coas pascuas. ¡Parabéns!