Na romaría do medo: ¡lagarto, lagarto!

¡Quen o diría que a Ermida de San Bartolomeu, no monte Sanomedio de As Neves, se chame a “romaría do medo”! Lagarto, Lagarto me dixen eu, cando de neno, pasei por alí acompañando o parente Emilio Domínguez Cambra, camiño de Santa Marta. E non era para menos, pois supuña mala sorte. Lémbrome, por exemplo da … Continúa leyendo Na romaría do medo: ¡lagarto, lagarto!

Anuncios

Sorregar. . . Sorrejar e sorrejeime…

Na nosa terra, xerga mariñeira que expresa regar de viño o noso corpo por dentro e por fora. Curiosamente, sorregar ou sorrejar, esta última non é ningunha gueada dos nosos amigos da península do Morrazo. Aplicada o noso léxico mariñeiro castelá é diferente o catalá que di: “regar accidentalmente por filtración ou por rebosamento, unha … Continúa leyendo Sorregar. . . Sorrejar e sorrejeime…

Lembrando as xentes de Fornelos

Aquelas xentes madrugadoras e traballadoras que vivían miserablemente do pouco que lles daba o campo. Estas nosas xentes, de Fornelos da Ribeira, produtoras agropecuarias, traballadoras de terras de distintas dimensións, e diferentes recolleitas; as da horta, as cales dedicaban moitas horas de traballo, practicamente de sol a sol, para proveerse de verduras, tomates, cebolas e … Continúa leyendo Lembrando as xentes de Fornelos

A Fonte do Pindirico en Rañe

ricoEsta antiga fonte que abastecía os rueiros onde o meu familiar Emilio Domínguez Cambra vivía coa súa avoa de regreso de Bos aires, deixara de funcionar pola pouca atención e a desidia dos veciños. Veciños como Dolores Castro, Benito Martínez, Amador González e Valeriano Cid, decidiron recuperala, como residentes do rueiro de Rañe de Abaixo. … Continúa leyendo A Fonte do Pindirico en Rañe

Crenzas e Costumes da Terra

Para completalas crenzas do noso pobo, algunhas xa se van perdendo, algunhas si van quedando porque o pobo lles gusta conservalas. Así temos, entre outras, que cando as nubes van baixas, dunha cor branca coa vexetación, din vai chover. Cando se observa unha fileira de formigas, unha detrás da outra, tamén é sinal de chover. … Continúa leyendo Crenzas e Costumes da Terra

Estamos en tempo das castañas

Así é, amigos meus: A castaña que fora alimento primordial dos galegos e quizais mais aínda da xente do Condado - Pardanta, ata a chegada da pataca, prepárase de variadas maneiras: Unha delas é asadas, chamada “magosto” polos defuntos e San Martiño. Xuntase a xente toda en cada rueiro para asar e comer as castañas … Continúa leyendo Estamos en tempo das castañas