Historia da miña xente

Vai dende o ano de 1.800 ata 1.938, reflexando os nomes de quen fixeron grande, puxante e progresista o meu Fornelos da Ribeira. Foron os que dalgunha maneira fixeron grande a nosa aldea: foron os que dalgunha maneira hoxe forman cos seus traballos a consolidación do que legaron os nosos antecesores. Ante a magnitude adquirida … Seguir lendo Historia da miña xente

O home que salva almas, o lombo dun burrico

Para moitos JOSÉ MARÍA CAMBRA E RIVAS, presbítero, fora un cura, cunha vida de servizo o amor o próximo. Polos datos que teño procedentes da Arxentina, din que non fora un mal xinete, e que uns días antes de cumprir os 50 anos o burrico o había tirado unha enchenta de veces; iso si o … Seguir lendo O home que salva almas, o lombo dun burrico

Eu son galego, e un pouco español

Así é. Son galego e paso o tempo facendo vida familiar. Non son de cine, pero si dos Concertos de Habaneras, que tódolos años se celebran en Vigo. Fútbol e ar libre compatible coa lectura Son galego de nacemento, de corazón e de cultura, e tamén son un pouco español no tempo libre. A vida … Seguir lendo Eu son galego, e un pouco español

Dende o rueiro de o casco. . .

Fun observando de neno o ciclo biolóxico e cultural da miña parroquia, do “pan”, dentro dos refráns recopilados das xentes e do labor da terra, previos a sementeira e me encontrei co arar, escarvar, gradar, colleita, de tempos inmemoriais. Os refrán responden a: - O labrador que alza, bina e tercia, ben entende o que … Seguir lendo Dende o rueiro de o casco. . .