As nosas arbores do Condado

Hoxe le toca a uns poucos árbores, dos que debemos coidar con esmero. Empezarei polo Castiñeiro, de crecemento rápido podendo alcanzar uns 35 metros de altura. Nace formando capas grandes é redondeadas con tronco groso, podendo chegar a considerables dimensións. As follas do castiñeiro branceolladas con grandes bordes aserrados con un curto peciolo, caedizas no … Continúa leyendo As nosas arbores do Condado

Xa está a verse a deusa branca

É o fai na Abadía de Tortoreos, ano tras ano, onde dáse ben. Esta deusa branca chámase albariña, dela sae o albariño. Como vedes ten nome máxico Ata non hai moitos anos a súa pronunciación remitíase a unha dimensión misteriosa de viño, na que se xogaba a calidade como papel determinante o azar. Podería ir … Continúa leyendo Xa está a verse a deusa branca

Para entender a nosa máxica historia

Non hai nada na miña terra que non teña parecido a unha montaña sagrada como as nosas. De vello, lémbrome de Troia, Helicón en Beocia, O Quirinal na Roma e pouco mais. É debo dicir e digo que o noso Condado de Salvaterra e a Paradanta, ten promontorios de misterioso interese que apenas encontra rival … Continúa leyendo Para entender a nosa máxica historia

As montañas da Paradanta

Poderían ser santuarios dos extraterrestres. A lo menos promesa dun mito. ¿Que sucederá cando apareza algún que intente opoñerse con argumentos, os defensores desta ilusión? A crenza contribuiría é a reputación tamén, os fenómenos naturais que poderían debilitar a influencia, por exemplo da relixión, como na Franqueira, na vida humana, ou no San Nomedio, en … Continúa leyendo As montañas da Paradanta

As xentes da miña parroquia

Das que tan pouco falamos delas; das súas labores do fogar, no campo, na horta. Eu sempre dixen teñen razón do pouco que se escribe e fala delas, sobre todo da súa incorporación a vida actualmente. É dicir: O traballo laboral. Sempre defendín as nosas xentes, as amas da casa, especialmente a nosas amas de … Continúa leyendo As xentes da miña parroquia

Lembrando a memoria do xoguete

Si en algo nos definía a tódolos meniños da aldea de Fornelos da Ribeira, era as ganas de xogar. Os lo digo eu, os meus oitenta e catro anos. A miña idade, veño observando que existen museos no mundo que fan un repaso da traxectoria dos xoguetes. A miña idade penso que serán centros xurdidos … Continúa leyendo Lembrando a memoria do xoguete