As nosas arbores do Condado

Hoxe le toca a uns poucos árbores, dos que debemos coidar con esmero. Empezarei polo Castiñeiro, de crecemento rápido podendo alcanzar uns 35 metros de altura. Nace formando capas grandes é redondeadas con tronco groso, podendo chegar a considerables dimensións. As follas do castiñeiro branceolladas con grandes bordes aserrados con un curto peciolo, caedizas no … Continúa leyendo As nosas arbores do Condado

Médicos, donxoáns é mulleres modernas

Grazas a Nerea Aresti que me deu a curiosidade de entrar nos idearios da feminidade é masculinidade dende o primeiro terzo do século XX. Así foi, como quen non quere a cousa cando me atopei con Nerea Aresti, da Universidade Vasca. Para entrar, no Capitulo I, como tratalas cuestións de xénero dende o primeiro do … Continúa leyendo Médicos, donxoáns é mulleres modernas

O cabaleiro de Paris

Era un humilde mendigo galego de La Habana, onde goza dunha estatua en honra a súa persoa. Hoxe é o día propio para honrar a Xosé María López, un rapaciño que perdera o seu nome propio cando deambulaba polas rúas de La Habana. Así foi. Deixou crecer a barba e o cabelo e dedicouse a … Continúa leyendo O cabaleiro de Paris

Educar, ¿para que?

¡Ollo! Que non estudei pedagoxía nin fun educador. Pero o meu modo de ver, Educar, é conducir da man o educando, para que tropece o menos posible, é sobre todo non perda a ruta do camiño correcto. O meu primeiro mestre, don Xosé Álvarez (O da Rodas de Meder), educaba co exemplo, coa bondade, coa … Continúa leyendo Educar, ¿para que?

Os silencios do rapaciño de Fornelos

Dedicado os meniños da escola infantil de As Fraguiñas. Entre os Silencios do Rapaciño de Fornelos da Ribeira, estaban os silencios das outras terras do mundo. Todo era silencio, pensaba. Moito antes de que a especie humana aparecera é as cousas do mundo se expresaran en silencio. Os paxariños que tanto gustaba falar deles, nada … Continúa leyendo Os silencios do rapaciño de Fornelos

A os mestres do Condado de Salvaterra do Miño

Felicidades os nosos segundos pais. Mestre, mestra, señor ou señorita, soemos chamar os nosos segundos pais, eles nos dan súa cariñosa man para concibir a vida, é comezar o curso cada ano, da nosa xuventude. Ser mestre / mestra, e unha emoción diaria na alma do educador, e é un xúbilo, se así pode dicirse, … Continúa leyendo A os mestres do Condado de Salvaterra do Miño