Vinde todos

E unha terra que esperta simpatía de cantos a visitan. A Paradanta é diferente, con suaves e singulares vales, terreos de viñedos bañados polo río Miño, como pai de todos nós. A dispersión dos rueiros das nosas xentes é unha das nosas singularidades. Baste falar da existencia de pequenos rueiros so con rango parroquial, nada … Continúa leyendo Vinde todos

Xa me gustaría a min. . .

O centro espiritual do noso destino foi Santiago de Compostela e a nosa terra adiviñou os trazos do noso carácter. Porque Santiago foi como os outros homes da nosa terra, emigrante incansable, pescador e mariñeiro, é tivo a mesma inclinación afectiva pola pedra, igual que nos. E quixo descansar tranquilo neste camposanto noso. Ai que … Continúa leyendo Xa me gustaría a min. . .

As prácticas cristiás en Fornelos

Partindo do século XVIII viñan asociadas a ritos e curacións máxicas coa adiviñación. Falo da miña parroquia de San Xoán de Fornelos da Ribeira, supoño que nas demais pasaría o mesmo, a confesión e os veciños eran portadores xa de tradicións relixiosas, dende as cales interpretaban as prédicas do cura os veciños, moitos deles, da … Continúa leyendo As prácticas cristiás en Fornelos

Fornelos era so un asentamento

Este é un pequeno bosquexo de cando Fornelos non era nada na xeografía humana. A transformación de Fornelos da Ribeira, como asentamento estaba baixo o influxo da des poboación é o abandono das entidades agrarias, por unha parte, é a partir da difusión da moda de vida por outra coas edificacións e pautas culturais urbanas, … Continúa leyendo Fornelos era so un asentamento

A nosa emigración, e a academia

E organización nacionalista de Pombal en Bos Aires. Arxentina. Moi poucos haberá que se lembren, como eu, como no século XVIII, os homes de Fornelos, non todos, emigraban a Castela, outros camiño de Portugal; mais a partir do século XIX, uns 50 homes da parroquia, nas diversas etapas, embarcaron camiño da Arxentina, onde a maior … Continúa leyendo A nosa emigración, e a academia

Que lonxe queda, aquel Fornelos da Ribeira…

Do fouciño, das medas, da malla do trigo nas eiras, e das vellas fotografías da tradición. ¡Que lonxe queda xa aquel Fornelos! Que lonxe queda xa aqueles traballos, coa cunca de viño que circulaba de man en man, de boca en boca; aqueles tempos de traballos da sementeira do millo, principal riqueza da parroquia, co … Continúa leyendo Que lonxe queda, aquel Fornelos da Ribeira…