A xoaniña e a vagalume

Éramos, miña irmá Pepiña, que ya descansa e paz, e mais eu, pequenos, e na eira do eido de Cambra, no rueiro do Casco, no verán do 1.945 cando unha Xoaniña se fixera amiga da Vagalume. E baixo as parras do viñedo,cargadas de uvas, mentres nós comíamos uvas brancas, a madriña nos contaba como unha … Seguir lendo A xoaniña e a vagalume

A vagalume perdida

Si, amiguíños meus, como as abellas, os vagalumes empezaron a desaparecer na miña terra, sen coñecerse as causas nin tampouco os medios, pondo en risco a especie e o seu hábitat. Cando aínda eu era un meniño, os vagalumes prosperaban nos rueiros húmidos con ambiente cálido, etc. Os vagalumes foron perdendo seus fogares o longo … Seguir lendo A vagalume perdida