En beneficio mutuo

De paseo pola cidade fermosa que é Vigo, se pode ver escenas de meniños xogando nos parques... Os adultos, en idade laboral no traballo e os parados nas cafeterías tomando café; os xubilados xogando nos parques, e me pregunto: ¿De verdade, viven moitas persoas en sociedade, ou mais ben, cada unha no seu “caixón”, contiguo … Continúa leyendo En beneficio mutuo

Anuncios

A miña sombra, e mais eu.

Lembrando o ano 50 da nosa pobre historia... No mirador do monte do Castro, aló polos anos cincuenta, estaba eu no mes de Agosto coa miña sombra, tombado sobre a herba deste fermoso mirador abalconado, contemplando a fermosa posta de sol ente as Illas Cíes e o mar. Ignoraba entón, chegar os meus 82 anos. … Continúa leyendo A miña sombra, e mais eu.

De cando vin para Vigo

Lémbrome de meniño, cando viñera para Vigo, de que Mariña, fora nada na beiramar do Berbés. Por iso lle puxeran de nome Mariña. O pai fora pescador é morrera, desgraciadamente, afogado cando ela tiña uns mesiños. Mariña, o longo dos anos imaxinaba o seu pai de mil maneiras: Forte, tímido, outras veces, miúdo, sen forzas … Continúa leyendo De cando vin para Vigo

Francisco Estévez, Tenente de Alcalde en Vigo

Aló, polos anos de 1.854 Francisco Estévez, médico progresista, fillo dun pequeno comerciante, síndico, alcanzaría a tenencia de alcaldía de Vigo, con Xoaquín Yáñez Rodríguez, este avogado, progresista e funcionario “unionista” e un dos fundadores de “Faro de Vigo”. Diremos que o que hoxe entendemos por Vigo, seria a suma de este con os municipios … Continúa leyendo Francisco Estévez, Tenente de Alcalde en Vigo

O Restaurante Casa Pepe de Vigo

Foi un dos mellores e mais afamados da época. Xosé María Alonso Cambra, descendente dos Cambra de Fornelos da Ribeira, do rueiro do Casco, aproveitando un diñeiro de certa importancia recibido da súa estadía en Porto (Portugal), como propietario dun hotel de fama, decidirase dalo paso para abrir en Vigo, na rúa do Doutor Cadaval … Continúa leyendo O Restaurante Casa Pepe de Vigo

O cerimonial de sempre

Encontrábame en Fornelos e camiñaba fascinado polo recanto de viñedos e millos. Empezaba case que o caer da tarde cando escoitaba atentamente o cantar do merlo. Entón dinme conta da proximidade do paxariño. Estaba no alto da maceira, onde as ramas retorcidas recortaban a silueta sobre o ceo cheo de estreliñas temperas. E porque a … Continúa leyendo O cerimonial de sempre