O Coto de Sa, Monte das Ánimas

Así é o noso Fornelos da Ribeira, como o foi o Monte das Ánimas para Gustavo Adolfo Bécquer a chamada Soria. Conta a lenda o ocorrido a un mozo chamado Alonso cando intentou compracer a súa prima durante a noite dos defuntos e Tódolos Santos, aló polo ano 1.851 cando o Coto de Sa so … Seguir lendo O Coto de Sa, Monte das Ánimas

Os tesouros da nosa historia

Non fai moito tempo paseara polo noso Condado e sorprendeume a riqueza patrimonial, a historia e a paisaxística deste lugar privilexiado como é esta nosa terra. O Condado e Monçao co río Miño por medio. Todo un símbolo que reflexa a historia e a conservación de tantos e tantos vestixios unidos a paisaxe que tanto … Seguir lendo Os tesouros da nosa historia

A historia esquecida de Santiago de Tortoreos

<![CDATA[ Aos meus amigos Enrique e Pilar Barbeitos, do rueiro do Rabelo, con todo o cariño. Santiago de Tortoreos ten unha historia esquecida na que se cruzou co pai Antonio de Magallanes, cura desta parroquia no 1.605 é Antonia Afonso Pereira Carballo que de solteira tivo un trato ilícito con el, sendo a súa criada. … Seguir lendo A historia esquecida de Santiago de Tortoreos

Do mundo de Colón

Dividindo os dous hemisferios pro futuro da Humanidade. Nunca se cumpriran as profecías de Demolins que dicía: “No Norte o porvir se levanta, no Sur, o pasado que desaparece...”. Non. Porque foi tamén o porvir que encontrou nubes nas repúblicas americanas É, porque non hai tal inferioridade de raza sobre a anglosaxona, nin se pode … Seguir lendo Do mundo de Colón

¿Onde estaba o convento de San Diego?

Estaba fora das murallas de Salvaterra do Miño, un pouco mais adiante da estación do ferrocarril. É me contaran que a igrexa do convento tiña planta de cruz latina, capela maior con naves laterais é amplo coro os pes da porta principal. Me contaron fora García Sarmiento, o IV señor de Sobroso e Salvaterra, quen … Seguir lendo ¿Onde estaba o convento de San Diego?

Ao noso carro de bois

Símbolo identidade da nosa paisaxe, dende tempos inmemoriais. Por tódolos vieiros e corredoiras do Condado de Salvaterra e A Paradanta, tódolos carros, sen excepción, producían un son que se ouvía lonxe é coa gargallada cantaba mais. Aquelas nosas xentes, se erguían de madrugada é ían andando en plena lúa cos colmeiros de palla para veren … Seguir lendo Ao noso carro de bois